PRZEDPREMIEROWO: Bombowy debiut 2018 – "Kredziarz"

Tytuł: Kredziarz

Tytuł oryginału: The Chalk Man

Autor: C. J. Tudor

Wydawnictwo: Czarna Owca

Liczba stron: 384

Premiera: 28.02.2018
Ocena: 4/5

Zobaczyłem srebrny błysk i twarz dziewczyny, a właściwie jej połowa, znikła, oderwana,  a na jej miejscu pozostała odsłonięta masa chrząstki, kości i krwi. Mnóstwo krwi.

Spodziewałem się typowego thrillera, ale nie tym razem. Tak naprawdę zyskałem dobrą i trzymającą w napięciu powieść. Zapnijcie lepiej pasy, bo to nie koniec moich wywodów o tej książce.

Sęk w tym, że nigdy nie doszliśmy do porozumienia, kiedy to wszystko się zaczęło. Może w dniu, w którym Gruby Gav dostał na urodziny wiadro z kreda? Czy jak zaczęliśmy nimi rysować tajemnicze symbole? Albo kiedy same zaczęły się pojawiać? A może wtedy, kiedy znaleziono pierwsze zwłoki?

Książka opowiada o historii Eda, który po otrzymaniu listu z tajemniczym rysunkiem wisielca narysowanego kredą, przypomina sobie, jak trzydzieści lat temu została zamordowana dziewczyna i nigdy do końca nie została rozwikłana ta zagadka. Rozdziały są pisane z dwóch perspektyw czasowych – 2016 roku oraz 1986 roku.

Jako 12-latek Ed, który wraz z kolegami toczy normalne życie w miasteczku Anderbury - jeździ na rowerze, buduje szałasy, ucieka przed łobuzami. Wszystko wydaje się w porządku, ale wtedy jeden z przyjaciół – Gavin – dostaje na urodziny kredy. Na początku kumple uważają je za coś dziwnego i głupiego – kto by je chciał otrzymać? Jednak Eddie proponuje paczce, aby wymyślili swój własny kod. Była to fajna zabawa, dopóki nie zaczęło się psuć w momencie, w którym ich tajemne symbole zapisywane kredą na asfalcie zaprowadziły do ciała zamordowanej brutalnie dziewczyny. Wtedy wszystko się zmieniło, a ich spokojne życie się skończyło.

Co tu robisz? - spytałem.

- Powiedziałem już. Mam dla ciebie wiadomość.

- Jaką?

- Uważaj na rysunki kredą.

Było dla mnie ogromnym zdziwieniem, kiedy po skończeniu powieści odwróciłem książkę. A tam napisane było, że "Kredziarz" jest debiutanckim dziełem tej autorki. Rzadko kiedy początkujący autor napisze tak dobre dzieło. Bardzo dobrym motywem było wykorzystanie i wplecenie w tekst wątek kredowych rysunków – wydaje mi się to czymś tajemniczym. Nie spotkałem się wcześniej z czymś podobnym, więc to był dla mnie powiew świeżości.

 Niby każdy ludzik wygląda tak samo, ale jednak nie do końca. Bo czasem może nam się zdawać, że choć nie ma twarzy, to uśmiecha się do nas swoją białą twarzyczką.

- (..) Jak się traci coś takiego, można pomyśleć,  że w życiu nie zostaje już nic wartościowego. Ale człowiek ma też wnętrze. Chcę jej pokazać to piękno. Chcę, żeby uwierzyła, że ma po co żyć.

Autorka bardzo dokładnie, a także szczegółowo wykreowała świat przedstawiony. Może nam się nawet wydawać, że znamy to miasteczko jak własną kieszeń. Przez połowę książki właśnie temu ona się poświęciła, opisała nam relacje międzyludzkie, które można by uważać za okrutne i niesprawiedliwe. Ed, jego rodzice oraz reszta przyjaciół naszego bohatera są bardzo dobrze ukazani, co powoduje, że stają się dla nas wiarygodniejsi i tym samym bardziej chcemy czytać tę książkę. Podoba mi się ten psychologiczny aspekt, jaki zastosowała C. J. Tudor.

W miejscu, gdzie stał, było coś jeszcze. Rysunek. Jaskrawobiały na tle czarnego asfaltu. Schematyczna figura człowieka zanurzone po pas w wodzie, z jedną ręką w górze, jakby macha. Nie, nie macha. On tonął.  Nie był to już zwykły, prosty ludzik, jakie wcześniej rysowaliśmy - sprawiał wrażenie, jakby stał się czymś prawdziwym, jakby ożył.

Według mnie Tudor napisała na bardzo wysokim poziomie. Chociaż początek mi się wlókł, gdzieś po 50-100 stronach zaczęło się rozkręcać i książka mnie zainteresowała. Autorka umiejętnie pogrywa z nami – akcja utrzymuje się cały czas w napięciu, a Tudor całą fabułę utkała bardzo zręcznie, przez co powieść staje się nie lada wyzwaniem i zagadką dla czytelnika. Dopiero pod koniec przewidziałem, co się wydarzy, ale nie było to takie proste. Autorka cały czas próbuje nas zmylić, abyśmy nie doznali prawdy aż do zakończenia powieści.

-(...) Głupcy biegną tam, gdzie aniołom strach nogi wiąże. Słyszałem kiedyś to powiedzenie?

- Nie. A co ono oznacza?- Według mnie tyle, że lepiej być głupcem niż aniołem.

"Kredziarz" bardzo mi się podobał i tym samym sprawił, że chcę przeczytać więcej książek z tego gatunku. Bardzo polecam wszystkim, którzy chcieliby od czas do czasu przeżyć dreszczyk emocji. A teraz, drogi czytelniku, mam dla ciebie ostatnią radę:

  

Niczego nie zakładaj. Podawaj wszystko w wątpliwość. Odrzucaj to, co wydaje się oczywiste.